© 2026.06.24
このページは、Facebookに投稿した「Сэтгэл／こころ連載」第2回の保存版です。
原文について
夏目漱石『こころ』の日本語原文は、青空文庫で読むことができます。
日本語を勉強している方は、モンゴル語の説明とあわせて、原文を少しずつ開きながら読むと、作品の雰囲気がより分かりやすくなると思います。
青空文庫で読む：夏目漱石『こころ』
この連載は『こころ』全体の翻訳ではありません。原文を読むための入口として、私自身が印象に残った部分を少しずつ紹介していきます。
モンゴル語で、日本文学・夏目漱石『こころ』を読み直していきます。
モンゴル語本文
2-р хэсэг
Залуудаа унших “Кокоро” ба нас ахисны дараа дахин унших “Кокоро”
Нацүмэ Соосэкигийн “Кокоро” буюу “Сэтгэл” хэмээх зохиолыг Японы ахлах сургуулиудад олонтаа уншуулдаг.
Гэхдээ залуу сурагч байхдаа унших “Кокоро” болон нас ахисны дараа дахин унших “Кокоро” хоёр огт өөрөөр харагддаг гэж би боддог.
Залуу үедээ уншихад Багшийн зовлонг сайн ойлгохгүй байж магадгүй.
Яагаад тэр хүн тийм их ганцаарддаг вэ?
Яагаад бусдад итгэж чаддаггүй вэ?
Яагаад өнгөрсөн явдлыг тийм хүндээр үүрч явдаг вэ?
Би ч гэсэн оройн ахлах сургуульд энэ зохиолыг анх уншихдаа эхэндээ сайн ойлгоогүй.
Гэхдээ би жирийн залуу ахлах сургуулийн сурагч биш байсан.
Амьдралынхаа хожуу үед оройн ахлах сургуульд суралцаж байсан учраас энэ зохиолыг залуу сурагчдаас арай өөр байр сууринаас харж байсан.
Надад хамгийн хүчтэй мэдрэгдсэн зүйл бол цаг хугацааны жин байлаа.
Залуу үеийн нэг сонголт.
Тухайн үед жижиг мэт санагдсан мэдрэмж.
Хүнд хэлж чадаагүй зүйл.
Сэтгэлийнхээ гүнд нууж орхисон гэмшил.
Эдгээр зүйлс цаг хугацаа өнгөрөхөд заавал алга болдоггүй.
Харин ч заримдаа цаг хугацаа өнгөрөх тусам улам хүнд болдог.
“Кокоро”-гийн Багш өнгөрсөн явдлаасаа зугтаж чадаагүй.
Бусдад хэлээгүй ч өөрөө мэдэж байсан.
Хэн ч мэдээгүй байсан ч өөрийнх нь сэтгэл мэдэж байсан.
Миний бодлоор энэ бол уг зохиолын хамгийн аймшигтай хэсэг юм.
Залуу үедээ унших “Кокоро” жаахан хүнд, ойлгоход бэрх зохиол байж магадгүй.
Харин нас ахисны дараа унших “Кокоро” заримдаа өөрийн амьдралыг харуулах толь шиг санагддаг.
Тиймээс би энэ зохиолыг нэг удаа уншаад дуусдаг ном биш гэж боддог.
Залуу үедээ уншиж байсан хүн ч нас ахисны дараа дахин уншвал огт өөр “Кокоро”-той уулзаж магадгүй.
Монгол хэлний “Сэтгэл” болон япон хэлний “こころ”.
Энэ хоёр үгийн хооронд юу оршиж байгааг би цаашид ч бага багаар хайж үзэхийг хүсэж байна.
Анхааруулга: Би монгол хэл мэдэхгүй япон хүн бөгөөд энэ бичвэрийг AI орчуулгын тусламжтайгаар бичиж байна. Тиймээс буруу, эвгүй, эсвэл байгалийн бус монгол хэллэг байж магадгүй. Хэрэв танд анзаарсан зүйл, санал бодол, сэтгэгдэл байвал коммент хэсэгт бичиж өгвөл баяртай байх болно.
Энэ цувралын тэмдэглэлүүдийг дараа нь энд хадгалж үлдээхээр бодож байна.
日本語訳
第2回
若い時に読む『こころ』と、年を重ねてから読む『こころ』
夏目漱石の『こころ』は、日本の高校で長く読み継がれてきた作品です。
しかし、若い頃に読む『こころ』と、年を重ねてから読み返す『こころ』では、見え方がまったく違うように私は思います。
若い頃に読んだ時には、先生の苦しみを十分に理解できないかもしれません。
なぜ先生はあれほど孤独なのか。
なぜ人を信じられなくなったのか。
なぜ過去の出来事を、それほど重く背負い続けるのか。
私自身も、夜間高校で初めてこの作品を読んだ時、最初はよく分かりませんでした。
しかし私は、普通の高校生ではありませんでした。
人生の後半になってから夜間高校に通っていたため、若い生徒たちとは少し違う立場で、この作品を読んでいました。
その時、私が最も強く感じたのは、「時間の重さ」でした。
若い頃の一つの選択。
その時は小さなことだと思っていた気持ち。
誰にも話せなかったこと。
心の奥にしまい込んだ後悔。
そうしたものは、時間が過ぎれば自然に消えてしまうものではありません。
むしろ、時間が経つほど重くなっていくこともあります。
『こころ』の先生は、過去から逃げることができませんでした。
誰にも話さなくても、自分自身は知っていました。
誰も知らなくても、自分の心だけは知っていました。
私は、そこにこの作品の最も恐ろしいところがあるように思います。
若い頃に読む『こころ』は、少し難しく感じる作品かもしれません。
しかし年を重ねてから読む『こころ』は、ときに自分自身の人生を映す鏡のように感じられます。
だから私は、この作品は一度読んで終わる本ではないと思っています。
若い頃に読んだ人も、年を重ねてからもう一度読み返せば、まったく違う『こころ』と出会うかもしれません。
モンゴル語の「Сэтгэл」と、日本語の「こころ」。
この二つの言葉の間に何があるのか。
私はこれからも、少しずつ考え続けていきたいと思います。
※私はモンゴル語を話せない日本人です。この文章はAI翻訳の助けを借りて作成しています。そのため、不自然な表現や誤訳が含まれている可能性があります。お気づきの点やご意見、ご感想がありましたら、コメントで教えていただけるとうれしく思います。